De Teckel koel houden

Zomer!
Voor Teckel Jelle is dat vooral lekker luieren op het gras, vogeltjes in de tuin achterna zitten, wandelingen waarbij zelf de weg gekozen mag worden, mee in de fietscaravan, vakantie....noem maar op.
De eerste dagen liet de zomer zich al direct van de goede kant zien.
Er werden meldingen gemaakt van een hittegolf en het nationaal hitteplan werd uit de kast getrokken.
Iedereen werd opgeroepen vooral aandacht te geven aan de mensen om je heen, uit de zon blijven, veel drinken enz, enz.

Maar hoe hou je een teckel koel?

De koelband
Ook ik heb voor Jelle een aantal jaren geleden een koelband gekocht. Zo eentje die eerst in het water moet opzwellen en vervolgens afkoelt aan de hond. Het werkt een beetje als je polsen onder koel water houden. Het langsstromende bloed wordt afgekoeld.
Ik vind het nogal een groot geval en nadat het water opgezogen is, ook nog vrij zwaar.
Je zou denken dat het in ieders geval de teckelkop koel houdt, maar die van mij sprint weg als hij het ding ziet.
Het ligt dan ook in de kast!

Koelmat
Geen water nodig! De mat is gevuld met zelfkoelende gel die gaat werken als de hond erop gaat liggen. Lees wel, ALS. Want die van mij gaat niet op de mat liggen!
Het commando 'af' wordt met enige aarzeling opgevolgd. Meneer vindt de koelmat geen succes en verkiest toch liever de keukenvloer.

Drinken
Ik ben fan van drinkfonteinen. Het water dat lekker door de bak kabbeld, de hond die er heerlijk een natte baard in oploopt.
Eerst had ik de Catit drinkfontein maar dat pompje maakt best veel lawaai. 's Nachts in bed hoorde ik het brommen. Ook vond ik het lastig te beoordelen wanneer er water bij moest. Het gevolg was dat ik dan maar de bak leeggooide en opnieuw vulde.

Vorig jaar liep ik tegen de Trixie drinkfontein aan. Helemaal mijn ding!
Er zit een reservoir op zodat ik op tijd kan bijvullen. Drinken is voor Jelle geen probleem, watn er staat altijd wate rin het bakje. Een stuk minder gedrup op de keukenvloer.

Zwembad
Hoe heerlijk is het om op een warme dag verkoeling te zoeken in een zwembad!
Maar een Teckel zou geen Teckel zijn, wanneer ook dit een ware opgave is.
Op internet lees je verschillende verhalen over de zogenaamde Zandbak schelp. Lekker stevige bodem, die niet makkelijk wordt aangetast door scherpe hondennageltjes.
Opstaand randje, stevige bodem..kat in het bakkie of hondje in het zwembad.
Ware het niet dat Jelle maar enkele centimeters van de grond zit en de opstaande rand een opstakel vormt. Hij komt er niet echt gemakkelijk overheen en nadat hij een aantal keer hard op de rand bleef hangen, ging de schelp de schuur in.

Een Hondenzwembad dan maar?
Al eens gezien dat de kleinste opstaande rand op 30 centimeter zit?
Geen goed idee voor een laagvlieger als Jelle. Hij loopt gewoon de zijkant om, waardoor het zwembad binnen no time zonder water staat.

Het beste middel komt gewoon uit een budget winkel. Een babybadje met drie bandjes.
Bandje 1 en 2 worden helemaal opgepompt, bandje 3 een beetje.
Op deze manier kan Jelle erin en eruit springen........

Of nog beter de kant en klare babybadjes. Meneer kan heerlijk via de brede band in en uit het badjes springen. Hier in het badje dat mijn moeder eigenlijk voor mijn nichtje kocht.

Volgens Jelle is de beste manier om af te koelen, eerst even rustig in bad gaan liggen en vervolgens verder af te koelen op de tegels in keuken...maar waarom ik daar zo'n probleem van maakt, snapt ie dan weer niet.

Hoe houden jullie je teckel koel?

Mag het een onsje meer zijn?

Eigenlijk leefde ik al een tijdje in een fase van ontkenning.

Mensen vroegen weleens: "Is Jelle aangekomen?". "Nee, hoor" was mijn kant en klare antwoord.

TIjdens de jaarlijkse controle zei de dierenarts ook dat we op zijn gewicht moesten letten.

Want tja, met zijn verleden als hernia patient.

En ja, ze hadden gelijk. Maar die stomme hernia en later zijn kruisband zorgde ervoor dat mijn mannetje minder actief werd.

Ook de frequentie van onze zondagse wandelingen was afgenomen door vervelende omstandigheden.

Het is ook niet dat meneer veel eten kreeg. Iedere dag ongeveer 75 gram vers vlees in allerlei varianten is ook niet bar veel. 

Vaak kiezen we voor gezonde tussendoortjes als kip of kauwstaafjes. Bij ons in huis vind je geen dentasticks...maarja wel leverworst of pate...ja en soms kaas.

En toen in maart kwam er een einde aan mijn ontkenning. 

We waren terug van een weekendje Duitsland en meneer was geplukt. En ja, hij had echt wel vetrolletjes in zijn nek. En ja, ook zonder dikkere vacht waren zijn ribben moeilijk voelbaar. Op naar de dierenartsenpraktijk voor advies!

Ik keerde terug met zak van anderhalve kilo brokken. De assistente adviseerde me een merk waar ik niet zo'n fan van ben. Ik weet ook best dat de brokkenfabrikanten de praktijk sponseren en dat die rustig een stapje meer doen om die brokken te verkopen. 

Maar gelukkig was er meer keuze en werd het Hills Metabolic met kippensmaak.

Brokken! Mijn mannetje aan de brokken, dat zou nooit een succes worden!

Maar de eerste avond at hij keurig alle 36 afgetelde brokjes op. Nou ja, de eerste keer is alles lekker toch?

Maar ook de ochtend erop, de avond erna en de dagen daarna at meneer zonder morren zijn brokken.

Blijkbaar had hij er minder moeite mee dan ik :-)

Inmiddels zijn we bijna drie maanden verder en is hij 22,5% afgevallen. Het valt mensen in onze omgeving zelfs op!

Iedere keer ben ik weer super trots op mijn mannetje als hij met geheven hoofd op de weegschaal stapt. En hij kwispelt iedere keer zijn staartje dol als ik vervolgens sta te springen omdat er weer 100 gram af is.

De tusssendoortjes zijn afgezworen tot een gezondkauwbotje of en stukje long bij het trainen. Hills heeft ook koekjes in het assortiment en zelfs stoofpotjes. De koekjes vind Jelle geen succes en het stoofpotje staat nog ongeopend in de kast.

We lopen lekker lange rondjes en spelen in de tuin.

En zelfs na drie maanden eet hij nog steeds zijn brokjes. Behalve in de weekenden, dan laat hij steevast zijn bakje brokjes onaangeroerd staan in de ochtend :-)

Teckels fietsen niet, we worden gereden!

Een paar geleden kocht ik een nieuwe fiets. Daar moest natuurlijk een rieten mandje op zodat Jelle altijd meekan.

Nou, in het begin kon hij dat mandje nog enigzins waarderen. Hoe meer ritjes we maakte, hoe meer meneer erachter kwam dat hij toch eigenlijk heel de tijd tegen mijn rug aan keek.

Hij hing dus meer dan eens langs mee heen om te kijken.

Een mandje aan het stuur vond ik geen alternatief voor de kilo's die erin moesten.

Naast de fiets kwam er een snorscooter en daarop kwam weer een rieten mandje, maar deze keer met een koepel. Die scooter is niet echt een succes geweest voor Jelle.

Wat heeft hij veel geblaft achterop :-)

De scooter werd verruild voor een elektrische fiets. Het koepelmandje werd op de fiets gezet.

Wat een drama? Meneer beet in het mandje en als het kon ook nog in mijn rug.

Nu kon hij met geen mogelijkheid meer langs mee heen kijken!!

Vorig jaar boekte we een weekje Texel. Heerlijk een weekje uitwaaien.

Tijdens die vakantie gingen we fietsen huren om lekker de duinen door te trekken.

Mandje of kar?, vroeg de verhuurde. Huh? Kar? dat is toch alleen voor grote honden?

Toch klonk het voorstel aantrekkelijk en toen de prijs dat ook bleek te zijn, besloot ik een hondenkar te huren.

Het fietsen was even wennen. De blaffende teckel achterin ook!!

Wat een kabaal kan zo'n beestje maken zeg!.

Ik vroeg mijn moeder eens achter me te gaan fietsen om te kijken wat er aan de hand was.

Meneer lag heerlijk relaxed in zijn karretje en blafte tegen alles en iedereen. Alsof hij wilde roepen: He, ik zit hier, zien jullie mij!!

Gelukkig werd het blaffen snel minder en bleek het fietsen met de hondenfietskar ook niet bijzonder lastig (op sommige hekjes na :-) ) Ik raakte gehecht aan mijn aanhanger en het gevoel dat Jelle nu een stuk relaxer meeging.

Al op vakantie begon mijn zoektocht naar de perfect hondenfietskar

Via het verhuurbedrijf had ik kennis kunnen maken met de grote Doggyride. Een prima wagentje, alleen vond ik hem toch een beetje groot en lomp overkomen.

Mijn oog viel op de kleine Doggyrides (van allerlei merken). Zo stond ik op de fietsenparkeerplaats bij het strand eens de mogelijkheden te bekijken toen ik werd aangesproken door twee mensen. We kregen het over de hondenfietskarren en ik vertelde mijn aankoopplannen. 

Deze meneer raadde me de kleine wagentjes af, hij had er zelf ook een gehad en weer verkocht. Het zwaartepunt ligt lager en het geheel maakte sturen vrij zwaar.

Mijn zoektocht ging nog even verder.

Nu ben ik best enthousiast over Innopet. Ik heb inmiddels twee verschillende hondenbuggy's die goed dienst doen. Zij hebben ook een hondenfietskar in het assortiment. Niet alleen vond ik het design mooi, dit wagentje is ook heel makkelijk om te bouwen tot buggy.

Niet lang daarna verscheen er een aanhenager achter mijn fiets......

De aanhanger wordt geleverd met regenhoes en dat is met ons weer altijd makkelijk. Een van de eerste tochten was richting mijn zus en nichtje om de nieuwe aanwinst te showen.

"Jelle zit in een caravan" zei onze wijsneus van net geen drie.

Vanaf dat moment heet de aanhanger dus carvan en is deze vollop in gebruik.

Voor het gemak heb ik zelf nog een dun kussentje met sloop op de bodem gelegd.

De caravan heeft een voor en achteringang en een dakluikje.

Tijdens het fietsen zorgen we ervoor dat alle openingen dichtzijn zodat meneer er niet uit zou kunnen springen.

Ik kocht zelf nog twee achterlampjes op batterijen die ik aan de achterkant vastmaakte. Zo kunnen achteropkomende automobilisten ons in het donker ook goed zien.

En Jelle...die geniet liggend in zijn caravan van de ritjes. Al moet er nog wel geblaft worden naar iedere passerende hond....zien jullie mij?

Overpeinzingen van een teckel

We vinden het zelf zo fijn om blogjes over teckels te lezen.
Het is zo fijn om te lezen hoe blij mensen en teckels met elkaar kunnen zijn.

Ja..ooit hadden wij ook een blog. Nou ja, het bestaat nog steeds maar het is een beetje opgedroogd zeg maar.
Hebben we dan niets te vertellen? 
Maken we niets meer mee?
Zijn er geen mooie plaatjes meer van teckel Jelle?
Het is er allemaal nog wel, alleen zijn we een beetje ingehaald door de tijd.
Soms heb je je beschikbare tijd gewoon even voor andere zaken nodig.

Meer tijd hebben we helaas niet gekregen, maar we gaan wel ons blog weer oppakken!
Gewoon lekker in de ruimte schrijven over onze avonturen.
Want avonturen beleven we nog steeds met zijn tweetjes :-)

Wij hebben er zin in!

Volg mij ook op instagram: teckeljelle

We bloggen veel te weinig!

Dan kijk je naar je blog en ziet ineens dat de laatste blog van November 2015 was.....waar is de tijd gebleven.
Teckel Jelle heeft ondertussen geweldige (en minder leuke) avonturen beleeft en er is niets van terug te vinden.

Zo was hij in januari in Kirchberg in de sneeuw, want geen vakantie zonder Jelle

Deze foto maakt me zo blij

Iedere keer wanneer ik deze foto zie dan word ik weer opslag verliefd op mijn mannetje.

Maar Teckel Jelle liep ook weer te manken.
Dus op naar onze Orthomanueel dierenarts voor een behandeling.....alleen bleek de pijn niet direct uit zijn rug te komen.
Fysiotherapie dan maar...dat hielp, maar ook hier kwamen we niet meteen tot de oorzaak.
Totdat de orthopedisch dierenarts (jawel je hebt ze in alle smaken) de diagnose 'gescheurde kruisband' stelde.
Nou, die smaak hadden we nog niet gehad!
En zo kon het gebeuren dat Teckel Jelle opnieuw geopereerd werd.




 En daar hoorde dan weer een aantal weken revalideren bij....




Een CT-scan en een operatie

Het is woensdag 21 oktober en al vroeg wordt ik door de dierenkliniek in Best gebeld.
Of ik iets eerder kan komen? Nou, graag!
Jelle kan amper op zijn pootjes staan en ik moet hem ondersteunen bij het plassen.

In Best (www.dierenkliniekdenheuvel.nl) worden we uiterst vriendelijk opgevangen.
Ze gaan een CT-scan van hem maken en daarop zal te zien zijn of er sprake is van een hernia en waar. Afhankelijk daarvan zal ik een beslissing moeten maken of ik hem laat opereren.
Dat staat voor mij al vast. Als de CT het uitwijst dan laat ik hem opereren.
Dierenkliniek Den Heuvel in Best blijkt vaker samen te werken met het VOCT (Veterinair Orthopedisch Centrum Tilburg, www.voct.eu) in Tilburg, een van de klinieken die me werd aanbevolen.
Inmiddels had ik viavia ook al even contact gehad met mensen die hun teckel hadden laten opereren en ook zij waren tevreden over Tilburg. De minst onbelangrijke reden, maar toch, het ligt van de drie (Tilburg, Dordrecht en Utrecht) toch het dichtste bij.

Jelle krijgt een roesje. Ik mag bij de voorbereidingen zijn, waar hij een infuusje in zijn poot krijgt. Dan begint het wachten.

Bron: Foto gemaakt bij Den Heuvel

Ondertussen informeer ik de verzekering, kunnen ze alvast rekening houden met een declaratie :-)
En dan....is Jelle er weer! Een beetje suf en met het infuus in zijn pootje.

Een beetje suf nog

Terwijl een assistente zich onfermd over Jelle, krijg ik de CT-beelden te zien.
Deze spreken (bijna) voor zich:

Screenshot van de CT-scan

Op het plaatje linksboven zie je de zijkant van zijn rug, hierbij is zijn kop links en zijn staart rechts. Het rechtse plaatje is van boven af, zijn kop is boven, de staart onder.
Het onderste plaatje is een dwarsdoorsnede. Op alle drie is het duidelijk: er zit een substantie die er niet hoort in de ruimte van zijn ruggemerg tussen (L3 en L4)
Dit gaat niet meer vanzelf weg, een operatie is onvermijdelijk!

De afspraak met het VOCT is al gemaakt, we kunnen meteen door. Heel slim hebben ze het infuus in zijn pootje laten zitten, dat scheelt weer een keer prikken :-)

Ook in Tilburg worden we vriendelijk ontvangen en zijn we snel aan de beurt.
Samengevat verteld de chirurg ons:
De kans op herstel is 95+%, de kans dat de hernia op een andere plaats terugkomt ongeveer 15%, hij zal een gaatje in zijn wervel boren, de pulp eruit peuteren, spoelen met fysiologisch zout en het gat opvullen met Jelles vetweefsel. Daarna 2 weken benchrust en dan moet hij toch eigenlijk wel weer gaan lopen.
En dan laat ik Jelle achter........en hoewel ik dacht emotioneel te zijn, voelt het gewoon goed. Deze mensen gaan mijn kleine vriendje beter maken!

Om 17.00 uur gaat mijn telefoon. De operatie is geslaagd en meneer is zo goed wakker dat ik hem op kan halen.
In Tilburg krijg ik pijnstillers en antibioticum mee. In principe heeft hij 2 weken benchrust, maar als ik hem rustig kan houden in huis dan mag hij ook een beetje rondlopen. Dit is beter voor zijn bespiering.

Even eruit, nog wel een kromme rug

Teckel Jelle gaat mee naar huis en loopt!!!
Maar het plassen gaat meneer niet goed af. Ik zet hem verschillende keren op het gras in de tuin, maar niets. Dus gaan we de volgende dag nog even terug en wordt meneer een paar uur opgenomen. Wederom rond 17.00 uur gaat mijn telefoon, hij heeft alle behoeftes op eigen houtje gedaan en mag naar huis.
Tja, eigenwijs zijn ze wel die teckels. Wat blijkt? Meneer wil niet in de tuin plassen! Dat doet hij nooit en dus ook nu niet. Er rest mij niets anders dan iedere keer de bench in de auto te zetten, twee straten verderop naar het uitlaatveldje te rijden. Meneer zijn behoeftes te laten doen en dan weer terug.....en ik heb het er heel graag voor over!

Update na twee weken:
Inmiddels zijn de hechtingen verwijderd en was de arts positief. Jelle loopt weer en goed ook. Af en toe mist hij coordinatie op gladde vloeren, maar we zijn pas twee weken verder.
De prognoses zijn goed, de baas is happy.
De bankrekening iets minder, maar gelukkig is Jelle verzekerd. Volgende keer zal ik iets meer over zijn verzekering vertellen.

Zijn brutale blik heeft ie al terug

Weer een hernia?!!

Na het avontuur in maart ging het eigenlijk een stuk beter met Teckel Jelle.

In juli ging hij nog eens naar Jacha (www.orthomanueeldierenarts.nl) voor controle, en hij werd goedgekeurd! Alle wervels stonden goed. Preventief zouden we halfjaarlijks nog eens terug komen.

Begin september liet ik Jelle plukken. Heerlijk zo net voor de vakantie van die bos haren af.
Maar 's avonds was meneer niet helemaal lekker, liep met een kromme rug en wilde eigenlijk niets. Alarmbellen!! Dit was het beeld dat ik herkende van maart!
Vlug Jacha gebeld en nog een snel voor de vakantie een afspraak kunnen regelen.
De wervels in zijn rug en nek bleken goed te staan, dus we konden met een gerust hart op vakantie.

Ik kan vliegen!!

En toch....achteraf vond hij het wandelen op vakantie niet echt gezellig.
Maar half oktober na een strandwandeling voelt hij zich niet top.
We gaan op woensdag nog maar een keer naar Jacha, deze keer in Helmond. En ook nu is er niets geks aan zijn wervels te vinden. Hij krijgt wat pijnstillers en kijken hoe het gaat.
Maar het wordt steeds erger...hij verschuilt zich onder tafel of in zijn bench. Op zondagochtend lijkt het wel of hij 'op eieren' loopt en ik besluit naar de dierenkliniek te gaan voor extra pijnstillers. Weer aan de carporal en tramadol en een diazepam voor de ontspanning. Het gaat niet beter...hij raakt ook nog eens heerlijk aan de diaree.

Op dinsdag besluiten we dat hij overdag naar mijn ouders gaat. Hij is aan de diaree en op die manier kan hij naar buiten wanneer hij wil.
Wanneer ik hem rond 18.00 uur 's avonds op ga halen slaat de schrik mij om mijn hart.
Jelle loopt 'dronken' door het huis, gaat uit pure elende maar zitten en beweegt zich even later alleen nog maar met zijn voorpoten voort.
Dit is serieus! Hij raakt verlamd!

Tijd voor paniek is er niet, ik bel Jacha. Ook zij ziet de ernst van de situatie. De hernia van Jelle is chronisch, een CT/MRI voor de juiste diagnose is nodig en er kan ook een operatie volgen!
Op dat moment wil ik maar 1 ding: dat Jelle geholpen wordt.
Ik krijg het telefoonnummer van dierenkliniek Den Heuvel in Best en bel voor een afspraak. Ondertussen verzendt Jacha de nodige verwijzigingen en geeft me nog een paar opties voor eventuele operaties: Tilburg, Dordrecht en Utrecht.
Gelukkig kan ik de volgende dag terecht voor een CT-scan in Best. Dit is financieel gezien een fijnere optie (€ 600 voor CT tegen € 800 voor MRI) en deze is ook eerder beschikbaar dan de MRI. Ik bel de dierenkliniek en vraag ze alle gegevens van Jelle naar Best te sturen.
Dan is alles geregeld en komen de emoties....mijn mannetje....