maandag 17 september 2012

Op weg naar Beieren

De vrijdag verliep al anders dan normaal, Teckel Jelle voelde echt wel dat er iets 'anders' was.
Zo werden er geen boodschappen gedaan en het laatste rondje liepen we al om half 10.
Om 10 uur was het stil in huis, zelfs Jelle had zijn mandje opgezocht......rust.

Nou ja, tot 2 uur dan. Er kwam een verfrommelde zichtbaar vermoeide Jelle vanonder zijn deken gekropen.....wat nu weer?
Nog even een snelle plasronde en de auto in...met het navigatiesysteem ingesteld op Garmisch Partenkirchen in de Beierse alpen.
Zodra de bench afgedekt is (Jelle houdt niet van voorbij flitsende lampjes) ligt Jelle onderuit...

Uiteraard wordt er onderweg even gestopt voor een drank en plaspauze.
In het wegrestaurant zit Jelle trots om zich heen te kijken: "Deze teckel gaat op vakantie!".
De reis verloopt voorspoedig tot het moment waarop we de grens met Oostenrijk over moeten steken. File....met ruim twee uur vertraging komen we rond 15.00 uur in Garmisch Partenkirchen.
We halen de sleutel van het huisje en verkennen de boel. Een mooi ruim huisje met een afgezette tuin. Jelle voelt zich meteen thuis!
Mijn slaapkamer is favoriet bij Jelle aangezien dit de enige kamer met vloerbedekking is. Al snel ligt de vloer bezaait met speeltjes.

De rest van de middag brengen we door met het doen van boodschappen en het verkennen van de omgeving.
Tijdens het boodschappen doen scoor ik een voetbal, dat wordt spelen deze week!
Daarna is het tijd voor het eten en gaan we opzoek naar een restaurant.
Gelukkig is ook Beieren heel hondvriendelijk en vinden we al snel een restaurant waar we lekker kunnen eten.

Als het 's avonds bedtijd is, zet ik de mand van Jelle in de woonkamer.
Wanneer de slaapkamers afgesloten zijn kan meneer nog prima door de woonkamer, gang en keuken scharrelen. Jelle kruipt in zijn mand en is zo in dromenland, ik volg zelf niet veel later.
Om 4 uur wordt ik gewekt door een gekweld blafje, en nog een en nog een...toch maar even gaan kijken.
De mand staat nog steeds op zijn plaats, maar geen Jelle. Die zit iets verderop in de woonkamer op zijn kleed met een zielig koppie te kijken. Als hij me ziet kruipt hij op schoot alsof hij wil zeggen: "Ik was je kwijt en ik wist ook niet waar je was..."
Ik maak het mandje opnieuw op en meneer neemt plaats, stop hem nog eens lekker in en loop terug naar mijn kamer....voordat ik in mijn kamer ben zit meneer er ook :-)
Te moe en slaperig om tegen al teveel teckelstreken in te gaan loop ik terug naar de woonkamer en pak de mand. Deze zet ik aan de achterkant van het bed op de grond. Met een 'oke en nu knoopjes dicht en slapen' stuur ik Jelle zijn mand in. Hij gehoorzaamt gewillig en kruipt onder zijn dekentje, schuifelt nog een beetje tot hij goed ligt, geeft een diepe zucht en kijkt me aan: "Lekker he, zo samen op vakantie".
Ben benieuwd of we deze week nog meer slaapacties gaan krijgen......
De vloerbedekking is goed gekeurd

Daar is ie weer!

Het is even stil geweest rondom Teckel Jelle.
Dat is niet omdat hij niets meer meemaakt, hij had het gewoon even heel druk!
Maar de komende dagen zullen er meerdere blogs verschijnen...om alvast een tipje van de sluier op te lichten...Teckel Jelle is onder andere op vakantie geweest en daar heeft hij best wat gezien en gedaan!

maandag 6 augustus 2012

Officieel 1 jaar samen!

De afgelopen tijd heb ik vaak teruggeblikt op vorig jaar.
De teckelsollicitatie, de kraamvisite, op zoek naar Jelle en toen uiteindelijk...de dag dat de directeur arriveerde.
Vandaag wonen we dus officieel een jaar samen!
Het schattige pupje
Inmiddels is dat schattige pupje uitgegroeid tot een stoere teckel.

De stoere teckel

donderdag 26 juli 2012

Stoere teckel

Sinds kort begint mijn kleine mannetje zich te gedragen als een stoere teckel.
Zijn eerste 'stoere' uiting was blaffen. In het begin moest er naar alles geblaft worden, auto's, brommers, mensen in het donker, containers alles wat maar enigszins geluid maakte werd nageblaft.
Gelukkig zijn we op dat vlak op de goede weg, want hoewel het mooi is om te zien dat mijn kleine ventje groot wordt, is doelloos blaffen ongewenst. Vaak schrikken de mensen zich een ongeluk wanneer er ineens een klein hondje verschijnt met een hele grote mond. Daarbij komt zijn blaf af en toe ook best bedreigend over :-)

Zijn andere stoere uiting zag ik deze week voor het eerst.
Na het plassen stond hij als een zotje een beetje springerig te doen. Kop in zijn nek, staart gekruld en met alle vier de poten gelijktijdig bewegen.
Pas na twee keer had ik door wat deze malle actie te betekenen had. Meneer begint na het plassen zijn geur te verspreiden!
Inmiddels is zijn motoriek al iets beter aangepast en heb je niet meer het idee dat hij zojuist in een nest prikmieren is gestapt.
Nog steeds gooit hij zijn koppie achterover alleen beperkt het maaien met de poten zich nu tot vooral de achterpoten.
Grappig is wel dat hij mij vervolgens aankijkt met een blik van: 'Goed he?!".

De meer onschuldige blik

woensdag 25 juli 2012

Treibball

Wat?!
Treibball is een relatief jonge sport in Nederland die je samen met je hond kunt beoefenen.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat er 8 grote gymnastiekballen in een driehoek op het veld komen te liggen. De baas van de hond staat bij de goal en laat de hond zo snel mogelijk de ballen in de goal drijven.
De hondenschool organiseerde een workshop en dat was voor mijn voetbalminnende teckel een leuke uitdaging om een kennis te maken met treibball.
Tijdens de workshop kregen we een (kleine, 45 cm) gymnasiekbal.

Hoewel het echte werk met 8 ballen gaat, hadden wij onze handen al vol aan 1 bal :-)
Het is de bedoeling dat de hond  met zijn bek/ kop tegen de bal duwt. Het duwen met een poot kan voor vervelende blessures zorgen.
Dus werd er iets lekkers onder de bal gelegd en 'push' geroepen. Toen Jelle doorhad dat er onder die bal heerlijke stukjes worst lagen vond ie het leuk worden.
Om ook richting aan de bal te kunnen geven, leerde we ook hoe we de hond om de bal kunnen laten lopen.

Uiteindelijk zijn we inclusief pauze ruim anderhalf uur aan het oefenen geweest. En aangezien we maar met een clubje van vier waren, was dat behoorlijk intensief.
Na afloop zijn we met onze eigen treibball richting huis gegaan.
De beginnerscursus laten we nu nog even aan ons voorbij gaan, maar wie weet voor de toekomst.
In ieders geval is het een erg gezellige manier van bezig zijn met je hond. En misschien wel het belangrijkste: Jelle vond het ook erg leuk!

maandag 23 juli 2012

Behendigheid met een teckel?

Inmiddels hebben Jelle en ik ook de cursus 'Gehoorzame Huishond 2' afgerond. Om hem en mij een hoop frustratie te besparen besloten we niet deel te nemen aan het examen.
Tijdens het examen is het namelijk de bedoeling dat de hond naar de riem loopt en daar gaat liggen en drie minuten op commando blijft liggen. En da's moeilijk voor mijn mannetje. Zodra er namelijk maar een vogel, vlieg of ander klein zich-in-de-lucht-voortbewegend insect langskomt is meneer afgeleid en er van overtuigd dat hij het absoluut moet vangen.
Helaas bestaat er geen gehoorzame hond 3 en zouden we vanaf dat moment op onszelf aangewezen zijn.

Ware het niet dat de hondenschool een behendigheidsklasje heeft voor kleine hondjes en er ook nog eens een beginnerscursus startte.
Zo kon het gebeuren dat we vier weken terug ons opnieuw meldde op de hondenschool.
Jelle was meteen enthousiast. Trots liep hij nu ineens over het veldje waar hij voorheen alleen maar naar mocht kijken.
De A-schutting was het eerste onderdeel. Een schutting die zo hoog is als ik zelf ben en daar moet mijn kleine ventje dan overheen?
Jawel hoor, zonder ook maar enigszins te twijfelen rende meneer omhoog om er aan de andere kant behoedzaam af te komen.

Inmiddels is de A-schutting een eitje, de kattenloop niet hij alsof hij nooit anders heeft gedaan. Tunnels? Ha, hij heet toch zeker niet voor niets kannichen teckel? Het lopen door tunnels zit in zijn genen!
Hoogtesprongen, de band, tafel en inmiddels ook de paaltjes neemt hij allemaal zonder moeite.
En wat merk ik een enthousiasme!
Meneer is helemaal in zijn nopjes als hij over het veld loopt of een toestel mag nemen.
Soms kan hij niet wachten tot ik klaar ben en begint gewoon al aan de oefening.
Helaas wil de volgorde van het parcours nog wel eens wijzigen.....
Vorige week was het parcours drie hoogte sprongen, een breedte sprong en nog een hoogte sprong. Het idee was dat het baasje achter de eerste hoogte sprong ging staan. Op de eerste plaats om al een kleine voorsprong op de hond te hebben en op de tweede plaats om de route richting de A-schutting te blokkeren.
Jelle werd voor de eerste hoogte sprong gezet, ik klikte zijn riem af, draaide me om om richting de hoogesprong te lopen...toen ik in mijn ooghoeken een soort vliegende teckel langs zag komen.
Over de hoogte sprong, de A-schutting en nog een hoogte sprong. Als een kanonskogeltje vloog hij over de toesellen. Om vervolgens met een ietwat verbauwereerde kop om de A-schutting te kijken: 'Inge, waar blijf je nou...ik weet toch niet welke toestellen ik moet nemen?'
Mijn clown had de lachers weer op zijn hand! Hij kwam meteen maar even terug om een beloning in ontvangst te nemen :-)

Behendigheid met een teckel?
Op internet las ik overal dat een teckel absoluut niet geschikt is voor behendigheid vanwege zijn korte pootjes en lage rug, dit heeft vooral te maken met de sprongen.
Jelle springt tijdens de behendigheid niet hoger dan 20 cm. Dat is niet veel hoger dan de drempel van de blokhut om nog maar te zwijgen over de omgevallen bomen in het bos! Blijkbaar is ook de bouw en de conditie van de hond van belang. Hoewel ik merk dat hij moe wordt van de cursus (geestelijke uitdaging) heb ik niet het idee dat hij spierpijn heeft.
Ik hou Jelle goed in de gaten, mocht hij problemen krijgen dan consulteren we direct de dierenarts.

maandag 9 juli 2012

Teckelrennen

Ja, je leest het goed!
Stel je voor je zet je teckel, samen met zijn teckel tegenstander aan de startlijn.
Je laat iemand hem vasthouden, anders is de teckel meteen weg :-)
Vervolgens sta je zelf als een idioot aan de finishlijn je teckel te roepen en zijn aandacht te vragen.
Dan klinkt het startschot...
De teckels gaan er op hoge snelheid van door, blaffen, wapperende oren, gestrekte rugjes en opperste concentratie.
Een van de twee teckels gaat als eerste over de finish streep en is daarmee de winnaar van het rondje.
Verliezers krijgen een herkansing en lopen nog een verliezers ronde.
Uiteindelijk blijft er uit deze afvalrace 1 winnaar over!

Is dat leuk? Ja, dat is geweldig. De teckels hebben we ontzettend veel lol in en racen als op hol geslagen frankfurters over het veld.
Helemaal hilarisch zijn de bloopers.
Teckels die niet starten, maar keurig aan de start blijven zitten.
Teckels die het publiek veel interessanter vinden dan hun baasje aan de finish
Teckel die met elkaar gaan spelen in plaats van de finishlijn op de zoeken....
Opzij!

Zondagmiddag organiseerde de teckelclub weer teckelrennen in Rucphen.
Als deelnemer 30 stoof hij over het veld! (Misschien had het iets te maken met de leverworst in mijn hand :-)
Helaas geen beker voor op de schouw mee naar huis (een schouw die we overigens niet heben).
We hebben een super dag gehad, en Jelle....die heeft weer genoten van zijn middagje uit naar de Teckels.